Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΡΓΕΙ

Στο έρημο σπίτι
Τριγυρνούν οι ψυχές
Των αθώων
Που χάθηκαν πάνω
Στην άνθηση 
Παίζοντας μελωδίες
Σε βουβό κλειδοκύμβαλο

Περιμένοντας μια νέα άνοιξη
Για ν' αναστηθούν

Και η άνοιξη αργεί 
Και το κλειδοκύμβαλο αναβοά

Άριες παλιές καλεί σπαρακτικά 
Υστάτη προσευχή
Έσπασε τη σιωπή του
Μα μάταια 
Η άνοιξη αργεί 
Μήτε μιας ηλιαχτίδας φως
Μήτε του φεγγαριού ολόγιομο σημάδι 
Στερνή ελπίδα των ψυχών

Πάρωρη καρτερία 
Και η άνοιξη αργεί
Κωφεύει πεισματικά

Μα η ελπίδα δε φυλακίζεται

Σε κλουβιά μακάβριων τάφων

Φτεροκοπά ανεξάντλητα σε αιώνιες λιακάδες

Θα έρθει η μέρα η στερνή

Που τα βουνά θα βουβαθούνε

Κι η γη θα ανοίξει τα πηγάδια της

Και θα ξεράσει τους νεκρούς

Τους αναλλοίωτους μάρτυρες

Κι η θάλασσα θα στεγνώσει από το φύσημα της δικαίωσης

Οι ψυχές των αθώων θ' αναστηθούν

Στο τέλος του άχρονου γίγνεσθαι